بهزاد جباری پور، عارف حبيب زاده،حسن غرابی4
دانشگاه تربيت مدرس ، تهران ، بزرگراه جلال آل احمد
bjabbaripoor@yahoo.com
چكيده
هدف اصلي در فرآيند فرزکاري قابليت توليد ماکزيمم يا افزايش راندمان مي باشد بدين منظور يکي از راهکارهاي ممکن افزايش عمق برش مي باشد. افزايش عمق برش مستقيماً نيروهاي فرزکاري را تحت تاثير قرار مي دهد . عامل ديگري که نيرو را تحت تاثير قرار مي دهد، استفاده از سيال برشي در هنگام ماشينکاري است که اغلب در فرآيند فرزکاري سبب کاهش درجه حرارت منطقه تماس ابزار – قطعه کار و کاهش اصطکاک ميگردد. براي پيش بيني شرايط بهينه برشي در ابتدا بايد ميزان نيروهاي فرزکاري پيش بيني شود. در اين تحقيق نيروي برشي در فرآيند فرزکاري انگشتي با استفاده از دو روش مدلسازي هندسي ACIS و روش آلگوريتم (مبتني بر مراجع ماشينکاري) شبيه سازي و مقايسه مي گردد و با استفاده از آزمايش تجربي در حالت شيار تراشي (slot milling) اثر روانکاري بر روي دامنه نيرو بررسي مي گردد.
واژههاي كليدي: عمق برش، شبيه سازي نيروهاي فرزکاري ، سيال برشي
